اگر یک مرد زیرک، تحصیلکرده و سالم بدون هیچ
علتی شروع کند به ادای العاذر را درآوردن، اگر به سراشیبی سقوط بغلتد، همینجور
بدون وقفه غلت میخورد، و هیچ راه نجاتی هم براش وجود ندارد! خوب، نجات من در
کجاست؟ من نمیتوانم مشروب بخورم- مشروب به سردردم دچار میکند؛ نمیتوانم شعرهای
ناشیانه بگویم، نمیتوانم از بطالت روحی لذت ببرم و آن را اصیل و والا بدانم. بطالت
بطالت است، ضعف ضعف است. هیچ اسم دیگری برای اینها نمیدانم. تباه شده ام، تباه. بی
هیچ گفتگو!
"ایوانف"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر