اولین روزهای خرابی هوا، عارضه ی روانی اش در من عصبیت و پاچه گیری بود. حالا فرق کرده. تکامل پیدا کرده و دوپاره شده:

بیرون که هستم دیگر آدمها را نمیبینم. به آنها بی حس شده ام. صداهای محدودی را میشنوم و در دیده فقط لکه های رنگی از ایشان  اثر میکند. حتی-اگر مجالی باشد- با خواب های کوتاه همراه میشوم و هوشیاری ام را به آن وامیگزارم. و از همین روست که موجودی دیگر به ندرت میتوانند عصبی ام کند، یا کنشی درم بر انگیزد. و جز لحظات حمله ی نفس گرفتگی، رنج جسمانی هم به ندرت رو میکند. گویی نوبتش فقط شبها میرسد.

اما به خانه که میرسم، و چای که میخورم و هوشیاری بر میگردد، همه ی دریافتهای حسی از حافظه بالا میزنند و جان میگیرند. و میروم بخوابم و نمیشود. کبد حالش خراب است و مزاج مدام در حال تغییر: سردی و گرمی به نوبت میایند و میروند. لباسها را میکنم و میپوشم. خودم را میخارانم و خسته میشوم و نمیخارانم. میخوابم و بیدارم. و آدمها هستند. از حافظه ام میجوشند و با کبد سلامتشان فخر میفروشند. مفتخرند که آلودگی برای ایشان فقط خبری ست، که  بدون ماسک نفس میکشند و هنوز هم میتوانند خوشحال باشند. آنها به سلامتشان غرّه اند و من به حساسیتم. من دلایل خوبی دارم که بهتر از ایشانم اما رأی اکثر چیز دیگریست. من چاره ای ندارم جز آنکه به ایشان نفرت بورزم؛ و تا صبح از این دونی ام در خودم بپیچم، به آن امید که خورشید بعضی چیزها را بخار کند: قوای حسّاسه ی مرا، و بلکه اساساً مرا.