نقل
است
بچه
که بودم انگشت
به سوراخ هر پارچه ی نیمداری میکردم
و انگولک
تا جر میخورد
دیگر آنکه عادتم است
هر پوسته ای را بکنم
میخواهد از دسته های لاستیکی این صندلی باشد
یا گوشه ی
ناخن
خشکی لب
به چوب ها زورم نمیرسد
و لب را
میگذارم خوب خشک شود
به تاوان تمام پارچه های دنیا اما
زورم هم نرسد حالا
باید
تورا
خیس خیس بکنم
بیندازم آب
-هم نمی برد-
دکتر گفته طبیعیست
عضو بریده
می گندد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر